Okres Zwykły

Gościmy

Strona główna
Wizyta duszpasterska - rys

 

Zwyczaj odwiedzania przez kapłana parafian w okresie Bożego Narodzenia znany był już w średniowieczu. W XV i XVI w. „kolędy” wykorzystywano do przygotowywania wiernych do spowiedzi i komunii wielkanocnej oraz do zwalczania zabobonów.

Proboszcz miał obowiązek uczyć dzieci pacierza, zachęcać do lektury religijnej i konfliskować książki heretyckie. Określony był ceremoniał liturgiczny - ksiądz ubrany w komżę i stułę, z krzyżem lub relikwiarzem w ręku, towarzyszył mu kościelny lub ministrant. Wierni składali dobrowolne ofiary na potrzeby Kościoła.
Po Soborze Trydenckim (1545-63) biskup krakowski, B. Maciejewski, w liście do proboszczów nakazał, aby osobiście poznawali parafian (wcześniej robili to też skryba - dyrektor szkoły, zakrystianin, organista) i sporządzał notatki ze spostrzeżeń podczas wizyty, o której miał uprzedzać parafian w niedzielę poprzedzającą. Nadejście pasterza (zawsze po południu) oznajmiał dzwonkiem ministrant. Po wejściu śpiewali 1-2 zwrotki kolędy, a potem wspólna modlitwa, poświęcenie mieszkania, rozmowa i błogosławieństwo. Synody diecezjalne na początku XX wieku niewiele zmieniły. Zwyczaje przetrwały do dziś.
Również Kodeks Prawa Kanonicznego z 1983 r., kanon 529 § 1 nakłada na proboszcza i wszystkich księży pracujących w parafii obowiązek odwiedzania i poznania parafian, szczególnie chorych, samotnych i ubogich.
Wizyta duszpasterska to nie wymysł proboszcza, ale obowiązek. Przyjęcie kapłana w naszym domu jest publicznym wyznaniem wiary, a także znakiem jedności i żywej więzi Kościoła domowego z Kościołem parafialnym, powszechnym.

 
© 2018 Parafia Dzieciątka Jezus w Warszawie
Joomla! is Free Software released under the GNU/GPL License.